SYSTEMY DOCIEPLEŃ- METODA LEKKA MOKRA

Ciepłe ściany zewnętrzne można uzyskać na wiele sposobów. W nowych domach można je wymurować z jednego materiału o cechach izolacyjnych lub w konstrukcji warstwowej z zastosowaniem warstwy izolacyjnej z materiału ciepłochronnego. Ocieplenie ścian istniejących można również przeprowadzić różnymi metodami. Izolacje cieplne ścian warstwowych najczęściej wykonuje się z wełny mineralnej, styropianu lub pianki poliuretanowej. Wybór właściwego sposobu i technologii przeprowadzenia robót ma duży wpływ na koszty i walory ochronne termoizolacji. Niezależnie od rodzaju technologii warstwę ocieplającą najlepiej jest zakładać z zewnątrz ściany. Istnieją jednak przypadki w których ocieplenie od zewnątrz jest niemożliwe. Izolowanie od wewnątrz stosuje się w domach podlegających ochronie konserwatorskiej, w których nie można zmienić charakteru elewacji, a także izolując pojedyncze pomieszczenia w ramach większego obiektu. Taki sposób zmniejsza wnętrze domu, powoduje niebezpieczeństwo skraplania pary wodnej w nieocieplonej zewnętrznej warstwie muru i jego zawilgocenie i oddziela wnętrze od elementu akumulującego ciepło. Główna zaleta ocieplania od zewnątrz polega na tym, że oprócz ograniczenia strat ciepła zwiększa się trwałość ścian. Zewnętrzna otulina ocieplająca zabezpiecza je przed zmianami temperatury i opadami atmosferycznymi. Eliminacja tych niszczących czynników klimatycznych przedłuża żywotność budynku. Izolowanie od zewnątrz przyczynia się również do zwiększenia stateczności cieplnej budynku. Dzięki akumulacyjnym właściwościom konstrukcyjnych materiałów można lepiej wykorzystać ciepło słoneczne przenikające samoczynnie przez okna. Większa stateczność cieplna zabezpiecza również przed gwałtownymi spadkami temperatury w razie przerwy w ogrzewaniu w zimie oraz przed przegrzaniem pomieszczeń w upalne dni latem. Inną zaletą tego rozwiązania jest całkowita likwidacja mostków termicznych ponieważ warstwa ocieplenia jest ciągła. Termomodernizacja od zewnątrz nie przeszkadza w użytkowaniu budynku i jednocześnie jest połączona z odnowieniem elewacji co ma istotne znaczenie zwłaszcza w starych budynkach.

BUDYNKI NOWO WZNOSZONE

Metoda lekka mokra w nowych domach dotyczy dwuwarstwowej konstrukcji ścian zewnętrznych. W takich ścianach inny materiał odpowiada za wytrzymałość konstrukcyjną, a inny za izolacyjność cieplną ściany. Ściana dwuwarstwowa składa się z warstwy nośnej przenoszącej obciążenia statyczne, warstwy termoizolacyjnej oraz lekkiego wykończenia zewnętrznego w postaci np. tynku cienkowarstwowego na siatce zbrojącej. Termoizolację stanowi najczęściej wełna mineralna lub styropian. Konstrukcja nośna może być wykonana z dowolnego materiału o odpowiedniej nośności (cegła pełna, kratówka, pustaki ceramiczne szczelinowe, bloczki z betonów lekkich, beton komórkowy, bloczki gipsowe, wapienno- piaskowe i wiele innych). Ten typ ściany jest bardzo popularny ze względu na łatwość wznoszenia, oszczędną ścianę fundamentową, ogromną dostępność sprawdzonych materiałów i możliwość stosowania różnych wariantów. W takiej ścianie zasadniczą rolę odgrywa odpowiednia grubość warstwy izolacyjnej gdyż to ona przede wszystkim zatrzymuje ciepło (około 70 - 90 %). Ocieplenie wraz z lekkim wykończeniem zewnętrznym wykonywane jest po wcześniejszym całkowitym wzniesieniu ścian nośnych. Ułatwia to montaż i etapowanie budowy.

DOCIEPLANIE ŚCIAN ISTNIEJĄCYCH

Metoda lekka mokra nadaje się do ocieplania ścian murowanych z różnych materiałów oraz wszystkich rodzajów ścian z elementów wielkowymiarowych, jak ściany trójwarstwowe, dwuwarstwowe ocieplone bloczkami betonu komórkowego, a także do ścian monolitycznych z betonu żwirowego, keramzytobetonu i innych materiałów.

ISTOTA METODY LEKKIEJ MOKREJ

Izolację termiczną należy zakładać w miarę możliwości od zewnątrz. W tej metodzie stosuje się najczęściej styropian klejony do ściany i wykańczany od zewnątrz tynkiem cienkowarstwowym na siatce. Metoda lekka mokra różni się od metody lekkiej suchej sposobem wykańczania warstwy elewacyjnej. W Polsce jest to najbardziej popularna technologia docieplania. Zdecydowała o tym przede wszystkim prostota wykonywania robót, konkurencyjny w porównaniu z pozostałymi metodami koszt i duża trwałość. Materiał termoizolacyjny jest mocowany do ściany zaprawą klejową i specjalnymi kołkami. Powierzchnia, do której ma być przyklejony styropian, powinna być powietrznie sucha. Przed rozpoczęciem przyklejania styropianu trzeba ją oczyścić z kurzu i innych zanieczyszczeń, a wszelkie uszkodzenia uzupełnić zaprawą w celu wyrównania powierzchni. Z powierzchni, na której ma być przyklejany styropian, trzeba usunąć obróbki blacharskie oraz inne detale zamocowane w ścianie. W przypadku płyt styropianowych można stosować łączniki z tworzywa, natomiast w przypadku płyt z wełny mineralnej zalecane jest stosowanie niepalnych łączników z rdzeniem metalowym. Wymagana głębokość osadzania łączników w ścianie zależy od materiału, z którego wykonana jest ściana; w betonie i cegle pełnej wystarczy 5 cm, a w betonie komórkowym i cegle kratówce trzeba osadzać je na głębokość 8-9 cm. Płyty styropianowe mogą być łączone ze sobą na styk czołowy lub na zakładkę. Płyty z wełny mineralnej łączone są na styk czołowy. Wykonanie docieplenia zaczyna się od ułożenia najniższej warstwy płyt, które opiera się na metalowej listwie cokołowej przymocowanej do muru. Wyższe warstwy układa się mijankowo, tak by ich połączenia pionowe nie tworzyły linii prostej. Bezpośrednio na warstwę izolacyjną, najczęściej ze styropianu lub twardej wełny mineralnej, nakłada się podkład pod tynk w postaci siatki z włókna szklanego zatopionego w masie klejowej. Na tak przygotowany podkład nakładany jest tynk cienkowarstwowy. Na styropianie można układać zarówno tynk akrylowy jak i mineralny. Na wełnie mineralnej można stosować tylko tynk mineralny, ponieważ użycie tynku akrylowego doprowadziłoby do zawilgocenia izolacji. Wiele firm oferuje własne systemy ocieplania metodą lekką mokrą. Różnią się one między sobą rodzajem zapraw klejących, podkładowych oraz odmianą i strukturą tynku. Do ociepleń wełną mineralna stosuje się twarde płyty o gęstości 145 kg/m3. Do ociepleń styropianem stosuje się płyty ze styropianu samogasnącego odmiany FS 15. Styropian powinien być sezonowany minimum dwa miesiące ponieważ świeży przez pewien czas się kurczy. Grubość warstwy izolacyjnej w przypadku docieplania ścian jednorodnych wynosi na ogół około 10 cm.. Przy ścianach cieplejszych warstwa ta może być mniejsza ale nie mniej niż 5 cm. Mniejsze grubości izolacji tracą sens ze względu na ogólne koszty remontu ściany. Podobną metodą jest system płyt styropianowych z nałożoną fabrycznie warstwą tynku które przykleja się do podłoża. Metoda ta nadaje się do samodzielnego docieplania budynku. Trwałość ocieplenia wykonanego tą metodą zależy w dużym stopniu od przestrzegania zaleceń producenta i kilku podstawowych zasad:
  • płyty styropianowe przed ułożeniem powinny być sezonowane dla ustabilizowania wymiarów przez ok. 8 tygodni od daty produkcji,
  • ocieplenie musi opierać się na listwie startowej,
  • łączenie siatki zbrojącej wymaga minimum 10-centymetrowego zakładu,
  • w narożnikach powinna być zatopiona dodatkowo druga warstwa siatki,
  • dodatkowym zabezpieczeniem narożników może być kątownik aluminiowy lub kątownik z blachy stalowej ocynkowanej,
  • płyty styropianowe można mocować na ścianie przez przyklejanie, natomiast płyty z wełny mineralnej zawsze wymagają mechanicznego mocowania za pomocą specjalnych kołków.
    Wełna mineralna i styropian są najczęściej stosowanymi materiałami izolacyjnymi ze względu na niski współczynnik przewodności cieplnej, relatywnie niskie koszty i łatwość stosowania. Wełna mineralna jest niepalna i odporna na większość chemikaliów. Ma większą paroprzepuszczalność i lepszą izolacyjność akustyczną od styropianu. Współczynnik przewodzenia ciepła l = 0,050 W/mK. Wełna jest droższa i cięższa od styropianu i wymaga stosowania większej ilości kołków mocujących do ściany. Styropian jest nienasiąkliwy, lekki, łatwy w montażu. Współczynnik przewodzenia ciepła l = 0,045 W/mK a więc jest trochę lepszym izolatorem ciepła od wełny mineralnej. Ze względu na mały ciężar często mocuje się go do ściany tylko przy pomocy kleju bez użycia kołków. Wadą styropianu jest to, że prawie nie przepuszcza pary wodnej i przez to uniemożliwia oddychanie ścianom z materiałów paroprzepuszczalnych.

    GRUBOŚĆ WARSTWY OCIEPLAJĄCEJ

    Im większa jest grubość warstwy termoizolacyjnej, tym większa będzie redukcja strat ciepła. Straty ciepła przez przenikanie oblicza się ze wzoru: Q=U(ti-te)A gdzie:
    U- współczynnik przenikania ciepła przez przegrodę, W/(m2K),
    ti - temperatura wewnątrz pomieszczenia, 0C,
    te - temperatura na zewnątrz pomieszczenia, 0C,
    A - pole powierzchni przegrody, m2. Współczynnik przenikania ciepła równy jest odwrotności sumy oporów cieplnych poszczególnych warstw przegrody budowlanej U= 1/SR Z kolei opór cieplny danej warstwy jest wprost proporcjonalny do jej grubości i zależny od współczynnika przewodzenia ciepła R= d/l gdzie:
    R - opór cieplny, (m2K)/W
    d - grubość warstwy danego materiału, m,
    l - współczynnik przewodzenia ciepła charakteryzujący dany materiał, W/mK.
    Przykładowo, dla ściany ceglanej o współczynniku U=1,2 W/(m2K) i wymaganej izolacyjności po ociepleniu U= 0,3 W/(m2K) grubość warstwy styropianu lub wełny mineralnej powinna wynieść min. 10 cm. Niezależnie od obliczeń nie opłaca się stosować ocieplenia o grubości poniżej 5 cm ponieważ koszt samego materiału ocieplającego w porównaniu z kosztami całego przedsięwzięcia jest niewielki. Warto natomiast zastosować grubość ocieplenia przekraczającą aktualne wymogi, ponieważ cena dodatkowych 2 lub 3 cm izolacji jest niewielka a koszty energii w przyszłości na pewno będą wzrastały.